event, performances

If I Can't Dance

Frederik De Wilde / Dolores Hulan & Carl De Smet / Christophe Meierhans & Anna Rispoli / Barbara Mavro Thalassitis

VR 10.10 2008 — 20:00

If I Can’t Dance omvat vier voorstellingen van performers die hun werk ontwikkelen in de ruime marge van het beeldende kunstgebeuren. Praktijken die nauw gelieerd zijn met de wereld van film en dans worden gecombineerd met elementen uit video- en installatiekunst. Hun presentaties kregen vorm gedurende een aantal residenties in Netwerk. Dit event vormt het samengebalde, publieke luik van die residenties.

FAR WESTERN / THE PITCH
Frederik De Wilde
Zoning #1 is de titel van Frederik De Wildes gedeconstrueerde weergave van het Europese cultuurlandschap. De video- en geluidsinstallatie creëert een sfeer van onbestemde ‘suspense’. De kunstenaar werkt aan de hand van fieldrecordings een gesyncopeerde versie van het landschap uit: de installatie toont zo een minimale, audiovisuele omgeving die tegelijk naar ‘film noir’ en landschapsschilderkunst refereert.

Dolores Hulan & Carl De Smet
Performing Qualia, een voorstelling-annex-onderzoeksproject van de choreografe Dolores Hulan en de kunstenaar/designer/architect Carl De Smet, concentreert zich op de vraag hoe qualia (intieme, tactiele aspecten van de perceptie) een invloed uitoefenen op beweging.

Christophe Meierhans & Anna Rispoli
FAR WESTERN / THE PITCH is een lecture performance, gebaseerd op het buitenissige voorstel om een klassieke western te herfilmen in het verscheurde landschap van Khartoum. In FAR WESTERN / THE PITCH laten Christophe Meierhans en Anna Rispoli het zorgvuldig geconstrueerde ideaal van de lonesome cowboy – waarvan John Wayne de ultieme personificatie is – vrijuit botsen met de Soedanese werkelijkheid. In samenwerking met de Afrikaanse cineast Ismaël Taha werkten ze een voorlopige trailer uit, maar de woelige omstandigheden ter plaatse maakten de verfilming ervan onmogelijk…
I.s.m. Vooruit en Lettera27

Barbara Mavro Thalassitis
Still Alive is een choreografische interpretatie van het stilleven, waarin het niet benaderd wordt als picturaal genre, maar als een levende, geanimeerde verzameling van objets de désir.